music

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Ὁ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος


Σήμερα δέν χωρεῖ ἄλλος λόγος στήν Ἐκκλησία παρά μόνο τό «Χριστός ἀνέστη!». Αὐτές οἱ δύο λέξεις μόνο ἀκούονται σήμερα παντοῦ, καί στήν Ἐκκλησία σάν ὕμνος καί στά σπίτια καί τούς δρόμους σάν χαιρετισμός. «Χριστός ἀνέστη!». Κι ὅλοι ἀπαντοῦν στόν ἴδιο τόνο, «Ἀληθῶς ἀνέστη ὁ Κύριος!». Ἡ ἑορτή τοῦ Πάσχα καί ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως στήν Ἐκκλησία εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ δέν μένει θέση γιά νά ὁμιλήσουμε γιά τίποτε ἄλλο, παρά μόνο γι' αὐτή τή χαρά καί τό φῶς, ἀπό τό ὁποῖο, καθώς τό ψάλλαμε στό τροπάριο τοῦ ἀναστάσιμου Κανόνα, «Πάντα πεπλήρωται φωτός οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια». Ὅλα εἶναι γεμάτα φῶς καί χαρά, καί ἡ Ἐκκλησία καί ἡ ὑλική κτίση.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἔτσι πρέπει νά ποῦμε οἱ Χριστιανοί γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι τό μέγα θαῦμα τῆς θείας οἰκονομίας καί τό πιό βέβαιο γεγονός στήν ἱστορία τοῦ κόσμου. Ἡ θεία Ἀνάσταση καταξιώνει ὅλα τά ἄλλα θαύματα καί γεγονότα τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας, καί τή Γέννηση καί τή Σταύρωση, καί ἐξηγεῖ τήν ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας καί τή μεταβολή τοῦ κόσμου. Ἡ Ἐκκλησία στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶπε στό μυστικό δεῖπνο, «ὁσάκις γάρ ἄν ἐσθίητε τόν ἄρτον τοῦτον καί τό ποτήριον τοῦτο πίνητε, τόν ἐμόν θάνατον καταγγέλλετε, τήν ἐμήν ἀνάστασιν ὁμολογεῖτε».

Ἀλλ' ἀκόμα μεγάλη μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μαρτύριο τῆς πίστεως. Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες πεθαίνουν μέ τήν πίστη στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καί μέ τό ὅραμα τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ κάθεται στά δεξιά τοῦ Πατέρα. Τά τελευταῖα λόγια στήν ἀπολογία τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρα Στεφάνου εἶναι αὐτά, «Ἰδού θεωρῶ τούς οὐρανούς ἀνεωγμένους καί τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν ἑστῶτα τοῦ Θεοῦ», βλέπω τούς οὐρανούς ἀνοικτούς καί τόν υἱό τοῦ ἀνθρώπου νά στέκεται στά δεξιά τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μέ τό ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ ζωντανό μπροστά στά μάτια του, γράφει στό μαθητή του Τιμόθεο, «Μνημόνευε Ἰησοῦν Χριστόν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν».

Οἱ Ἅγιοι, ὄχι μόνο οἱ Μάρτυρες, ἀλλά καί οἱ Ὅσιοι καί οἱ Δίκαιοι, σηκώνουν στή ζωή τους κάθε κακοπάθεια καί τό θάνατο μέ τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τό δεκαπέντε κεφάλαιο τῆς πρώτης πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποὺ εἶναι ἀκριβῶς ἡ μαρτυρία καί τό κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν νεκρῶν, τό κεφάλαιον λοιπόν αὐτό κλείνει μέ τά ἑξῆς λόγια, «Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἑδραῖοι γίνεσθε, ἀμετακίνητοι, περισσεύοντες ἐν τῷ ἔργῳ τοῦ Κυρίου»" νά εἴσαστε σταθεροί καί ἀμετακίνητοι στήν πίστη τῆς Ἀναστάσεως καί νά ἐργάζεσθε πάντα ὅλο καί περισσότερο τό ἔργο τοῦ Κυρίου, ἀφοῦ τό ξέρετε ὅτι ὁ κόπος σας δέν πηγαίνει χαμένος.

Ἄν θέλωμ' ἕνα παράδειγμα, μέσα στά ἄπειρα παραδείγματα τῶν Ἁγίων, ἔχομε τήν ἁγία μάρτυρα Θωμαΐδα. Σήμερα, 14 τοῦ μηνός Ἀπριλίου, ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη τῆς ἁγίας Θωμαΐδας. Μαζί μέ τήν Ἀνάσταση «τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ», ἡ μνήμη μιᾶς ἁγίας γυναίκας. Ἡ ἱστορία τῆς ἁγίας Θωμαΐδας εἶναι μία οἰκογενειακή τραγωδία, τήν ὁποία ἡ Ἁγία, ἑδραία καί ἀμετακίνητη στήν πίστη της, ἐπλήρωσε μέ τή ζωή της. Πολλές φορές ἡ ἁγνότητα βρέθηκε ἀντιμέτωπη μέ τό κτηνῶδες πάθος, καί νίκησε ἡ ἁγνότητα μέ θυσία τῆς ζωῆς τοῦ σώματος, γιά νά σωθῆ ἡ ψυχή. Αὐτά εἶναι κατορθώματα καί παθήματα, ποὺ τά σήκωσαν οἱ Ἅγιοι, μέ τήν πίστη στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Ὅλη ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή τῶν χριστιανῶν, εἶναι Ἀνάσταση, εἴτε ἄν εἶναι χαρά εἴτε ἄν εἶναι λύπη. Ὅλα οἱ χριστιανοί τά σηκώνουν μέ τήν πίστη καί τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεως. Γιατί ἡ Ἀνάσταση δέν εἶναι μιὰ ἑορτή καί μιὰ μνήμη, ἀλλά ἡ ζωή καί ἡ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή καί ἡ δύναμη μέσα στούς πιστούς. Τό γράφει ὁ Ἀπόστολος στήν πρός Φιλιππησίους ἐπιστολή γιά τόν ἑαυτό του, ὅλα τά ἄλλα στόν κόσμο τά θεωρεῖ ἀνάξια λόγου καί σκύβαλα, καί δέν τόν ἐνδιαφέρει παρά νά γνωρίση τό Χριστό καί τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεως, σηκώνοντας τό σταυρό τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ, «τοῦ γνῶναι αὐτόν καί τήν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καί τήν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ». Ἀμήν.


ἀπό τό βιβλίο του «Εἰκόνες ἔμψυχοι – Κηρύγματα ἁγιολογικά (Ἑξαπλᾶ β΄),

Ἐκδόσεις Ἀποστολική Διακονία

...εις το όρος των Ελαιών



Και εξελθών υπήγε κατά την συνήθειαν εις το όρος των Ελαιών· ηκολούθησαν δε αυτόν και οι μαθηταί αυτού.
Αφού δε ήλθεν εις τον τόπον, είπε προς αυτούς· Προσεύχεσθε, διά να μη εισέλθητε εις πειρασμόν.
Και αυτός εχωρίσθη απ' αυτών ως λίθου ...βολήν, και γονατίσας προσηύχετο,
λέγων· Πάτερ, εάν θέλης να απομακρύνης το ποτήριον τούτο απ' εμού· πλην ουχί το θέλημά μου, αλλά το σον ας γείνη.
Εφάνη δε εις αυτόν άγγελος απ' ουρανού ενισχύων αυτόν.
Και ελθών εις αγωνίαν, προσηύχετο θερμότερον, έγεινε δε ο ιδρώς αυτού ως θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες εις την γην...

Μια πασχαλιά για τον επιτάφιο



Η Πασχαλιά θεωρείται δένδρο ευλογηµένο από την Παναγία.
Ο λαός λέει ότι όταν σταύρωσαν τον Χριστό, η Παναγία που µοιρολο­γούσε συνέχεια για το σπλάχνο της, τον µονάκριβο γιο της, ήταν πολύ πικραµένη, ταλαιπωρηµένη και τσακισµένη, από τον πόνο και το κλάµα. Περπάτησε λίγο και κάθισε να ξαποστάσει κάπως, κάτω από τη σκιά ενός δένδρου, που τα κλαδιά του ήταν γεµάτα από φύλλα, µα όχι ανθούς. Δεν άνθιζε ποτέ. Κουρασµένη καθώς ήταν αποκοιµήθηκε. Το δένδρο τότε άρχισε να ρίχνει σιγά - σιγά όλα του τα φύλλα και να σκεπά­ζει απαλά - απαλά την Παναγία για να τη ζεστάνει . Όταν µετά από ώρα ξύπνησε η Παναγιά αντίκρισε το δένδρο µε χωρίς τα φύλλα µόνο µε γυµνά κλαδιά, απόρησε για µια στιγµή. Μα σαν είδε όλα του τα φύλλα να τη- σκεπάζουν και να τη ζεσταίνουν, το ευλόγησε λέγοντας. «Να είσαι δένδρο ευλογηµένο και µοσχοβοληµένο.» Με την ευλογία της Παναγίας το δένδρο γέµισε ξανά από καταπράσινα φύλλα και
άνθισε για πρώτη φορά. Ονοµάστηκε Πασχαλιά. Είναι η ευλογηµένη Πασχαλιά µε τα µοσχοβοληµένα εκείνα λουλούδια που ανθίζουν το Πάσχα.

Ακάνθινο στεφάνι


Το ακάνθινο στεφάνι
Ευλαβικά θα σκύψουμε κι εφέτος το κεφάλι
πάλι να προσκυνήσουμε τα Πάθη σου Χριστέ μου.
Λιβάνι θε να κάψουμε σε εκκλησιές γεμάτες
από μορφές λυπητερές και μετανοημένες....
Μορφές που σε κοιτάζουνε με φόβο κι αγωνία
και με κατάνυξη υμνούν τα Άγιά σου Πάθη ...

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

ο Θρήνος της Μεγάλης Παρασκευής






Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,
σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται,
σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά κι' οι τρισκαταραμένοι
για να σταυρώσουν το Χριστό, τον Αφέντη Βασιλέα.
Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι
να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι.
Κι' η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,
τας προσευχάς της έκανε για το μονογενή της.
Φωνή τους ήρθ' εξ Ουρανού απ' Αρχαγγέλου στόμα:
-Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν κι' οι μετάνοιες,
το γυιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε
και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τον τυραγνάνε.
-Χαλκιά-χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.
Και κείνος ο παράνομος βαρεί και φτάχνει πέντε.
-Συ Φαραέ, που τά 'φτιασες πρέπει να μας διδάξεις.
-Βάλε τα δυο στα χέρια του και τ' άλλα δυο στα πόδια,
το πέμπτο το φαρμακερό βάλε το στην καρδιά του,
να στάξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.
Κι' η Παναγιά σαν τάκουσε έπεσε και λιγώθη,
σταμνί νερό της ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο
για να της ερθ' ο λογισμός, για να της έρθει ο νους της.
Κι' όταν της ηρθ' ο λογισμός, κι' όταν της ηρθ' ο νους της,
ζητά μαχαίρι να σφαγεί, ζητά φωτιά να πέσει,
ζητά γκρεμό να γκρεμιστεί για το μονογενή της.
-Μην σφάζεσαι, Μανούλα μου, δεν σφάζονται οι μανάδες
Μην καίγεσαι, Μανούλα μου, δεν καίγονται οι μανάδες.
Λάβε, κυρά μ' υπομονή, λάβε, κύρά μ' ανέση.
-Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση,
που έχω γυιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον.
Κι' η Μάρθα κι' η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα
και του Ιακώβου η αδερφή, κι' οι τέσσερες αντάμα,
επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι
και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα.
-Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.
Κι' η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.
Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει,
τηράει δεξιώτερα βλέπει τον Αϊγιάννη,
Αγιέ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γυιου μου,
μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου;
-Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω,
δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω.
Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,
οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,
οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι;
Αυτός είναι ο γυιόκας σου και με ο δάσκαλός μου!
Κι' η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.
-Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;
-Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις·
μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι,
που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες,
τότε και συ, Μανούλα μου, θάχεις χαρά μεγάλη!
Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα Ουράνια,
σημαίνει κι' η Άγια Σοφία με τις πολλές καμπάνες.
Όποιος τ' ακούει σώζεται κι' όποιος το λέει αγιάζει,
κι' όποιος το καλοφουγκραστεί Παράδεισο θα λάβει,
Παράδεισο και λίβανο απ' τον Άγιο Τάφο.

Οι πόνοι της Παναγίας!


Πού να σε κρύψω γιόκα μου
να μη σε φτάνουν οι κακοί
σε ποιο νησί του ωκεανού
σε πια κορφή ερημική.

Δε θα σε μάθω να μιλάς
και τ’ άδικο φωνάξεις
ξέρω πως θα χεις την καρδιά
τόσο καλή τόσο γλυκή
που μες τα βρόχια της οργής
ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.

Συ θα `χεις μάτια γαλανά
θα `χεις κορμάκι τρυφερό
θα σε φυλάω από ματιά κακή
και από κακό καιρό

Από το πρώτο ξάφνιασμα
της ξυπνημένης νιότης
δεν είσαι συ για μάχητες
δεν είσαι συ για το σταυρό
εσύ νοικοκερόπουλο
όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Κι αν κάποτε τα φρένα σου
το δίκιο φως της αστραπής
κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε
παιδάκι μου να μην τα πεις

Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν
δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή
απ’ την αλήθεια της σιωπής
χίλιες φορές να γεννηθείς
τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Μεγάλη Πέμπτη ή Κόκκινη Πέμπτη με τα κόκκινα αυγά



Μεγάλη Πέμπτη είναι η μέρα που η παράδοση θέλει να βάφονται κόκκινα τα Πασχαλινά αυγά. Το κόκκινο χρώμα δεν είναι τυχαίο καθώς συμβολίζει τη χαρά, την Ανάσταση, την ελπίδα, την αναγέννηση, αλλά και την αποτροπή. Το Πάσχα βάφουμε κόκκινα αβγά, επειδή συμβολίζουν το αίμα του Χριστού.
 Το αυγό με τη σειρά του συμβολίζει τον κλειστό τάφο του Ιησού, που επειδή έκρυβε μέσα του τον Θεάνθρωπο έσπασε σαν το τσόφλι και αναστήθηκε ο Ιησούς.
Μύθος αναφέρει πως μία μέρα, μετά την Ανάσταση του Χριστού, η Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στον Τιβέριο Καίσαρα να του ανακοινώσει ότι αναστήθηκε ο Κύριος. Δίπλα τους εκείνη τη στιγμή υπήρχε ένας άνθρωπος που κρατούσε ένα καλάθι με αυγά. Ο Καίσαρας έδειξε απορημένος και είπε στη Μαγδαληνή ότι, εάν αυτό που λέει, είναι αλήθεια, τότε τα αβγά, από άσπρα που είναι, να γίνουν κόκκινα. Έτσι κι έγινε και ο Καίσαρας έμεινε άναυδος.
Σχετικά με το κόκκινο χρώμα, όταν ο Χριστός ήταν πάνω στο Σταυρό και τρυπήθηκε στο πλευρό από το στρατιώτη που ήθελε να επιβεβαιώσει το θάνατό του, έπεσαν σταγόνες αίματος στη γη κι όλα τα λουλούδια που ήταν κάτω έγιναν κόκκινα κι έτσι πήραν το χρώμα τους οι παπαρούνες, αναφέρει η παράδοση.
Το αυγό συμβολίζει τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά κλειστός, όπως το περίβλημα του αυγού, αλλά έκρυβε μέσα του τη «Ζωή», αφού από αυτόν βγήκε ο Χριστός και αναστήθηκε. Το αυγό, πανάρχαιο σύμβολο της γένεσης του κόσμου, της γέννησης της ζωής, το συναντάμε σε πολλές λατρείες τόσο πρωτόγονες όσο και περισσότερο εξελιγμένες.
Στη λαϊκή και μυθολογική φαντασία το αυγό είναι το σύμβολο της ζωής. Έχει μέσα του δύναμη ζωική και πίστευαν πως μπορούσε να την μεταδώσει στους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά. Μερικοί υποθέτουν ότι τα κόκκινα αυγά του Πάσχα διαδόθηκαν στην Ευρώπη, την Ασία και την Κίνα από ένα έθιμο των Καλανδών κι άλλοι θεωρούν αρχική κοιτίδα τους την Αίγυπτο.
Κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντίλια κρεμούσαν τη Μεγάλη Πέμπτη στην Καστοριά οι γυναίκες για το καλό. Κόκκινο πανί έβαφαν μαζί με τα αυγά τους στη Μεσημβρία και το κρεμούσαν στο παράθυρο για σαράντα μέρες, για να μην τους πιάνει το μάτι. Το πρώτο αυγό που έβαφαν ήταν της Παναγίας και το έβαζαν στο εικονοστάσι. Με αυτό σταύρωναν τα παιδιά από το κακό το μάτι.
Σε μερικά μέρη έβαζαν σε ένα κουτάκι τόσα αυγά όσα ήταν τα μέλη της οικογένειας και τα πήγαιναν το βράδυ στην εκκλησία, για να διαβαστούν στα 12 Ευαγγέλια. Τα άφηναν κάτω από την Αγία Τράπεζα ως την Ανάσταση και τότε καθεμιά έπαιρνε τα δικά της. Αυτά τα αυγά ήταν «ευαγγελισμένα» και τα τσόφλια τους τα παράχωναν στους κήπους και τις ρίζες των δέντρων, για να καρπίσουν. Παρόμοια τύχη είχαν και τα αυγά που έκαναν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη. Άμα η κότα ήταν μαύρη, ακόμα καλύτερα. Είχαν θαυμαστές ιδιότητες και μπορούσαν να διώξουν κάθε κακό.